Nauwelijks heb ik de grote post over Facing Pages afgerond waarin ik beschreef hoe Jeremy Lesley zich afvroeg hoe het karakter van een tijdschrift naar iPad te vertalen, of design milk komt met een artikel over Installation Magazine, een nieuw kunsttijdschrift dat alleen op iPad verkrijgbaar is. Het eerste nummer gaat over California; als denkwijze, als kunstzinnig broednest, als leefstijl.

Installation magazine is gratis te downloaden.

Mooi is dat de Creative Director Field Sells in het interview zijn achtergrond in cinematografie en fotografie benoemt. Ik kan me voorstellen dat dit bij de iPad bij uitstek een zinnige opleiding is, gewend als je dan bent aan bewegend beeld maar niet per se alle interactieve toeters en bellen uit de kast hoeft te trekken. Een paar beelden in deze post via design milk, maar ik raad je aan vooral het originele artikel te lezen.

Afgelopen zaterdag was ik in Arnhem voor Facing Pages, een festival dat de makers en liefhebbers van onafhankelijke magazines bij elkaar brengt. Volledig verzadigd van beeld en kennis ging ik aan het eind van de dag naar huis. Als je het gemist hebt, volgt hier een overzicht van mijn hoogtepunten uit een dag vol mooie uitspraken, bijzonder beeld, goeie grappen en ongelimiteerde koffie (!).

Read More →

Ik heb, zoals iedereen denk ik, de gewoonte om bij iemand thuis onmiddellijk nieuwsgierig naar de boekenkast te loeren om te zien wat voor interesses mijn gastheer of -vrouw erop nahoudt. Veel fictie? En welk genre dan? Kookboeken? Bezoek ik een zoetekauw of een fan van Sonja Bakker?

Voor wie zich een beetje geneert voor zijn of haar boekenkast, of vindt dat het de ander niets aangaat, komt de oplossing van Isabel Greenberg: een schermpje dat je discreet voor je verzamelboxen Twilight kunt plaatsen. Als ik dan bij je thuis ben, kan ik slechts de conclusie trekken dat je van grappige illustraties houdt en mijn blog leest en kom je er dus vrij snel met een positieve boekenkast-recensie vanaf!

gevonden via creativereview.co.uk

Gave installatie op Motel Mozaique dit weekend van Jonas Vorwerk en Yoren Schriever. Eén pixel is niks, pas door combinatie en interactie krijgen pixels betekenis en functie.

video en beeld via jonasvorwerk.com, dank aan Robbert Slotman voor de tip!

Deze kunstenaar snijdt met grote precisie de kleinste elementjes uit dikke boeken en creëert zo een soort kijkdoos, een inzicht in de werelden die het boek in zich heeft. Ironisch genoeg zijn die werelden door Dettmer’s actie niet meer toegankelijk.

gevonden via edwinmijnsbergen.nl

Vorige week kreeg ik van mijn collega Albert een krantenknipsel toegeschoven uit de nrc.next. De titel: ‘Een fotograaf is feitelijk een mijnwerker’ maakte meteen al nieuwsgierig, maar uiteindelijk waren de laatste twee zinnen het meest interessant.

Het was een recensie van een fotoboek over steenkoolgebieden, een serie foto’s van zwarte bergen op zwart papier met bijzondere zwarte inkt gedrukt. Conceptueel prachtig, indrukwekkend, dat alles. Echter, zoals de auteur van het artikel zegt:

Het turen naar iets wat zo moeilijk zichtbaar is, is eerst nog fascinerend, maar gaat al snel irriteren. Het bewijs dat alle beelden wel alle details en kleurnuances in zich hebben, is te zien op de website van de fotograaf, waar de lichtbak van het beeldscherm de foto’s tot pareltjes maakt. Als je dat toch eens in een boek kon drukken.

Ik ben ervan overtuigd dat dat wel kan, overigens, maar dat het eerder een keuze van de fotograaf en de ontwerper is geweest om je dieper en langer te laten turen, als het ware ook te laten ‘graven’ in de foto. Maar het is wel een goed punt dat het digitale veld door fotografie nog te weinig  benut wordt. Begrijpelijk ook weer - de weergave hangt behoorlijk af van het scherm van de kijker en daar heb je dan geen controle op.

Toch zouden er prachtige dingen gedaan kunnen worden door fotografieboeken naar bijvoorbeeld de iPad te vertalen, met name omdat je het geld -bespaard uit de lithografie- kan inzetten voor goed programmeren van het ‘boek’. Waar toepasselijk hoeft de combinatie foto’s niet lineair te zijn (zoals bijvoorbeeld bij deze site,) meer tekst of een video-interview kan verwerkt worden in het geheel… Misschien dat de jongens van hi-res eens ermee aan de slag moeten, met hun spannende experimentele en non-lineaire sites als die voor de TV-serie LOST en de film Donnie Darko.

Felix Erkelens is de oprichter van uitgeverij Juwelenschip, dat boeken uitbrengt op het gebied van psychologie, levensbeschouwing en spiritualiteit. Voordat Felix zijn bedrijf opstartte was hij jarenlang de directeur en eigenaar van uitgeverij Servire en tot op heden is hij daar als adviseur bij betrokken. Ik was nieuwsgierig naar waar de wortels van zijn uitgeverschap liggen, hoe hij zijn vak vandaag de dag ervaart en waar hij in de toekomst naartoe wil.

Wat voor boeken las je als kind?

Ik las met name literatuur, ik was zo’n klassiek geval dat graag vluchtte in andere werelden en het heerlijk vond om te vertoeven in het bestaan van anderen. Ik las alles, raakte geïnteresseerd in verschillende culturen en talen van expressie, had een breed spectrum aan boeken en ik was toen nog weinig kieskeurig – een veelvraat.  Dat is later wel veranderd, ik ben nu veel preciezer geworden, zowel op het professionele als het persoonlijke vlak.

Ondanks mijn grote liefde voor boeken was het niet direct vanzelfsprekend dat ik uitgever zou worden. Na de middelbare school ging ik naar de lerarenopleiding en vervolgens naar de universiteit. Ik wilde in die tijd al niet meer leraar worden maar iets doen in de journalistiek of de uitgeverij. Via een tip van iemand kwam ik als stagiair terecht bij uitgeverij Servire in Katwijk. Toen ik eenmaal merkte hoe leuk ik dat vond, heb ik mijn studie ook niet meer afgemaakt.

In de uitgeverij gaat het mij om de combinatie van het bezig zijn met taal en inhoud en de spanning van het ondernemerschap, iets waarvoor ik gevoel bleek te hebben.  Daarnaast had ik in mijn persoonlijke leven veel baat gehad bij boeken over psychologie en spirituele onderwerpen en raakte ik gemotiveerd om mensen te ondersteunen door ze kwalitatief goede literatuur aan te bieden als hulp om tot inzicht en bewustzijn te komen.

Read More →

Hartverwarmend verhaal van een man die oprecht houdt van zijn vak.

Eerder op dit blog zei ik iets over mijn twijfels wat betreft enhanced e-books: het kan voor de lezer soms geforceerd en onnodig voelen, het wordt al snel een gimmick. Waar ik nog niet zo over na had gedacht, was het gebruik van dit soort technieken voor taalonderwijsboeken, een genre waar multimedia juist heel relevant en prettig is. Uitspraak, extra uitleg, een voorbeeld van alledaags gebruik van vocabulaire; dit zijn allemaal erg nuttige elementen!

Kijk dus even verder dan het wat knullige dialoogje hierboven en wees je bewust van de potentie!

gevonden via boekeman.blogspot.com

Boekontwerper Chip Kidd vertelt een korte historie van het boekontwerp, gezien door zijn ogen. Chip is een flamboyant figuur: expressief, grappig, eigenzinnig. Zijn ontwerpen zijn van hoge kwaliteit, ze zijn aantrekkelijk en slim.

Op driekwart van de lezing zegt Chip defensief:

Much is to be gained by eBooks: ease, convenience, portability. But something is definitely lost: tradition, a sensual experience, the comfort of thingy-ness — a little bit of humanity.

Hoewel ik kan sympathiseren met die gedachte - zelf ben ik ook een grote boekenliefhebber, weet je - vind ik het jammer dat hij het weer in de richting moet trekken van ‘nostalgische-ontwerper-versus-gemakzuchtige-consument’. Zou hij zijn energie niet beter kunnen steken in het bedenken van manieren waarop hij zijn vernuftige ontwerpskills in kan zetten om prachtige e-books te maken?

Twee jaar geleden heb ik gevrijwilligd (is dat een werkwoord? nu wel!) op de voorloper van dit festival. Dat was vanwege de goede sfeer erg leuk, maar ik verheug me erop dat ik volgend weekend de lezingen bij kan wonen, zeker met een line-up als deze.

Verwacht een verslag van dit festival dat onafhankelijke tijdschriften viert, bespreekt, exposeert, exploreert..!

Je kent waarschijnlijk al Flipboard of Zite, apps voor smartphones en tablets die semi-automatisch een magazine samenstellen op basis van je gegeven voorkeuren. De makers van YouTube, Chad Hurley en Steve Chen, zijn bezig met het maken van een eigen engine. Hoe deze zich verhoudt tot voornoemde voorbeelden is niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk gaat bij Zeen de nadruk meer liggen op het delen van content. In ieder geval hebben ze veel geïnvesteerd in het tromgeroffel vooraf - nu maar wachten op trompetgeschetter.

gevonden via themagaziner.com

Nog een filmpje van het Gestalten TV-kanaal! Van mij mogen ze een vast net krijgen…

Ditmaal gaat het over hoe bij de The New York Times het nieuws verbeeld wordt, om het grijpbaar, aantrekkelijk en onderscheidend te maken. Ik ben ervan overtuigd dat goed beeldbeleid een verschil maakt in de aandacht die je voor je product genereert - dit filmpje bevestigt die gedachte.