Van diepzwart naar hi-res

Vorige week kreeg ik van mijn collega Albert een krantenknipsel toegeschoven uit de nrc.next. De titel: ‘Een fotograaf is feitelijk een mijnwerker’ maakte meteen al nieuwsgierig, maar uiteindelijk waren de laatste twee zinnen het meest interessant.

Het was een recensie van een fotoboek over steenkoolgebieden, een serie foto’s van zwarte bergen op zwart papier met bijzondere zwarte inkt gedrukt. Conceptueel prachtig, indrukwekkend, dat alles. Echter, zoals de auteur van het artikel zegt:

Het turen naar iets wat zo moeilijk zichtbaar is, is eerst nog fascinerend, maar gaat al snel irriteren. Het bewijs dat alle beelden wel alle details en kleurnuances in zich hebben, is te zien op de website van de fotograaf, waar de lichtbak van het beeldscherm de foto’s tot pareltjes maakt. Als je dat toch eens in een boek kon drukken.

Ik ben ervan overtuigd dat dat wel kan, overigens, maar dat het eerder een keuze van de fotograaf en de ontwerper is geweest om je dieper en langer te laten turen, als het ware ook te laten ‘graven’ in de foto. Maar het is wel een goed punt dat het digitale veld door fotografie nog te weinig  benut wordt. Begrijpelijk ook weer - de weergave hangt behoorlijk af van het scherm van de kijker en daar heb je dan geen controle op.

Toch zouden er prachtige dingen gedaan kunnen worden door fotografieboeken naar bijvoorbeeld de iPad te vertalen, met name omdat je het geld -bespaard uit de lithografie- kan inzetten voor goed programmeren van het ‘boek’. Waar toepasselijk hoeft de combinatie foto’s niet lineair te zijn (zoals bijvoorbeeld bij deze site,) meer tekst of een video-interview kan verwerkt worden in het geheel… Misschien dat de jongens van hi-res eens ermee aan de slag moeten, met hun spannende experimentele en non-lineaire sites als die voor de TV-serie LOST en de film Donnie Darko.